Boeiuh! Recensie

Boeiuh!
Een vernieuwende visie op de jeugd van tegenwoordig

Terrorisme, de oorlog in Irak, hongersnood, de zoveelste familiemoord. Lekker boeiuh! Daar kan ik toch niets aan doen, daar hebben we politiek Den Haag toch voor. Wij gaan liever chilluh! met loungemuziek uit onze iPods of pimpuh! met de meeste hyves-vrienden. Deze onverschilligheid ofwel apathie van de jeugd is te wijten aan de maatschappelijk en wereldwijde ontwikkelingen. Althans, volgens Rob Wijnberg (1982), de jongste opinieredacteur van NRC Handelsblad en nrc.next en student filosofie aan de Universiteit van Amsterdam, schrijver van het boek Boeiuh! Het stille protest van de jeugd.

Drie essays

Het boek is bestaat uit een proloog, drie essays genaamd: Boeiuh!, Chilluh! en Pimpuh! Tot slot sluit hij af met een samenvatting.
Boeiuh gaat over de apathie van de jeugd, die zich uit in een lage politieke en maatschappelijke betrokkenheid. Redenen van de apathie onder jongeren zijn volgens Wijnberg de overload aan informatie. We krijgen teveel meningen tot ons en de grens tussen nieuws en entertainment vervaagt. Hoe meer beelden van oorlog we zien, des te minder het met ons doet. Chilluh gaat over de manier waarop de jeugd zijn vrije tijd besteedt, maar ook voor een levenshouding die gekenmerkt wordt door ruimdenkendheid. Pimpuh gaat over het individualisme, materialisme en hedonisme binnen de jeugdgemeenschap.

Generalisatie

In de proloog van zijn boek geeft Rob Wijnberg aan dat hij in hoge mate generaliseert. “Natuurlijk gaat boeiuh, chilluh en pimpuh niet voor alle jongeren op.” Een discussie in deze recensie, over het feit of hij een realistisch boek geschreven heeft of niet, is dan ook niet aan de orde. Iedereen zal zichzelf, dan wel andere jongeren om zich heen, in het boek herkennen. Wijnberg is vooral vernieuwend in zijn visie, want hij geeft eens niet af op de jeugd. Wij weten vandaag de dag gewoon niet anders.

Filosofische redeneringen

Wijnberg studeert filosofie en dat is te merken, hij maakt in zijn pamflet louter gebruik van filosofische redeneringen om zijn boodschap over te brengen, met af en toe een enkel bewezen feit. Dit maak het boek erg subjectief. Het blijft de mening en de ervaring van Rob Wijnberg zelf.

Van alle tijden

Overigens ben ikzelf van mening dat zeker het essay pimpuh!, maar ook chilluh! van alle tijden is en niet alleen van toepassing is op de huidige jeugd. Dit uitte zich destijds echter op een andere manier. In de jaren ‘50 en ‘60 had je de, op brommerts door Amsterdam rondscheurende, opstandige jeugd; van nozems tot pleiners, dijkers en sjorsklanten. Luisterend naar chilluh! rock ’n roll, lekker boeiuh! met een peuk in de hoek van hun mond en pimpuh! met die vetkuiven bij de meisjes.

Metaforisch taalgebruik

Ook gebruikt Wijnberg in zijn boek ontzettend veel metaforen. Dit maakt het boek minder leesbaar.
Een citaat waaruit dit duidelijk naar voren komt: “Wie ‘Lonsdale-jongeren’ beticht van neonazisme, moet wel in ogenschouw nemen dat deze vorm van extremisme ook een (beangstigende) poging is om een identiteit te creëren die niet verzuipt in een haast ideaal- en kritiekloze relativistische ruimdenkendheid.”

Conclusie

Boeiuh! is al met al interessant om één keer door te lezen. Wijnberg heeft een interessante visie op de jeugd van tegenwoordig en waarom zij is zoals ze is. Het constante metaforisch taalgebruik zou je kunnen gaan irriteren tijdens het lezen, maar gelukkig is het boekje niet langer dan 100 pagina’s. Bovendien lokt het boekje je ook uit om jouw visie op dit onderwerp te geven of je het nou met Wijnberg eens bent of niet.

Door: Daphne Smit
Studentnr: 505557
Klas: V1CC4